به بهانه رمضان

سجاده سبز دعایم را بر پهن دشت خاکی عرفان گشوده ام، قنوت بارانی ام را به سویت پرواز داده ام، به امید دریایی شدن، آب را به چشمان منتظرم بخشیده ام، ناله های شبانه ام را در دل شبهای قدر باریده ام، سفره شبانه ام را با جرعه ای آب به یاد حرم دوست چشیده ام. در سجودم همه شب نغمه العفو را سروده ام. هنگام سحر بانگ یارب را بر گوش زمان بسپرده ام، با صدای ربنا، ترنم های سبز عاشقی سر داده ام.

واپسین بانگ اذانت را با گوش جان می شنوم. آب و نانم را از خوان بیکران نعمتت با دلی لرزان و چشمی گریان به امید نگاهی، نوری، صدایی... بر می دارم. لبان خشکیده ام را با یاد تشنگی لب دوست می آشامم. آخرین جرعه میهمانی را به جان می خرم تا... تا تو باشی یار من. تا تو گیری دست من . تا تو یابی راه من. تا تو گویی بخشیده ام بر تو بار سنگینت را.

بر من بخشای به حرمت حرم یار. به گوشه چشمی و نگاهی یارب گناهانم را.

اربعین...